Vandaag was de dag van de picc lijn.

Ik kan je vertellen dat het heel naar is wanneer je in een ziekenhuis komt en je de taal niet spreekt.

In het begin had ik mijn broer natuurlijk bij me , maar zodra je naar de OK gaat mag die niet mee.

Eenmaal bij de OK kwamen er zes verpleegkundige om mij heen staan. En eigenlijk niemand die aandacht voor mij had. Ik hoorde iets in de trant van ik vind het wel spannend, en dat bleek dus iemand te zijn die voor het eerst ging prikken Tenminste dat denk ik.

Nou lukte dat natuurlijk niet en als je dan niet kan zeggen Wil je alsjeblieft hiermee stoppen Voel je je wel heel klein.

Uiteindelijk nadat ik op een andere ader had gewezen ging gelukkig een andere verpleegkundige prikken.

Helaas had ik de avond voor deze procedure bot pijn gekregen en de meest verschrikkelijke hoofdpijn ooit. Ik had die nacht heel slecht geslapen en was vanaf 02.00 uur al wakker. Ik zat dus al niet zo lekker in mijn vel. 

Gelukkig spraken de chirurg en de anesthesist wel Engels. En die waren echt heel aardig. Tijdens de procedure heb ik lekker geslapen, en daarna ook nog even.

Ik ben heerlijk gedrogeerd en kon in de kliniek ook nog slapen.

Morgenochtend word mijn bloed geprikt en wanneer ik genoeg stamcellen aangemaakt heb worden deze geoogst dmv een machine.

En daarna mijn derde chemokuur.

Dit zou dan ook de tijd zijn dat mijn haar gaat uitvallen.

Wanneer dat gebeurt dan scheer ik het eraf, maar dat is nog niet nu!

Truus staat wel al klaar, en we hebben haar in de woonkamer gezet.

Maar stiekem hoop ik dat het nog niet gebeuren gaat.